۱۰ اشتباه رایج در عکاسی پرتره

138
۱۰ اشتباه رایج در عکاسی پرتره

معمولا عکاسان تازه کار در عکاسی پرتره (چهره) دچار سردرگمی شده و اشتباهاتی انجام می‌دهند که در زیر به ده مورد از مهم‌ترین آنها اشاره می‌کنیم و روش‌های حل این مشکلات را نیز بررسی می‌کنیم:
۱-عکاسی واید
۲-عدم وضوح چشم ها
۳-عمق میدان زیاد
۴-اشیا نامناسب اطراف یا پشت سر سوژه
۵-عمق میدان بسیار کم
۶-ارتفاع نامناسب دوربین
۷-سایه های تند
۸-قرمزی چشم ها (Red Eye)
۹-جزییات بیش از حد
۱۰-فاصله بیش از حد از سوژه

۱. عکاسی با لنز واید در عکاسی پرتره

 

شاید بتوانید عکس‌های پرتره خنده داری با لنز واید بگیرید، اما شک نکنید که حتی یک مورد هم مورد پسند کسی که از او عکس گرفته اید واقع نخواهد شد.
سوژه‌های نزدیک به لنز واید معمولا بزرگ‌تر از واقعیت به نظر می‌رسند که در مورد چهره یعنی «بینی بزرگ به همراه گونه‌های تخت و صورت باریک و البته چشمان کوچک».
پس در صورتی که قصد خنداندن سوژه را ندارید، بهتر است برای حفظ تناسب صورت شخص، از لنز با فاصله کانونی بیشتر استفاده کنید.
فاصله کانونی مناسب برای پرتره محیطی، ۵۰ میلیمتر است. مانند حالتی که شخص در محل کارش است و شما فاصله کافی تا سوژه دارید.
لنز با فاصله کانونی بیشتر (حدود ۷۰-۸۵ میلیمتر) برای پرتره‌هایی که شامل سر و شانه باشند انتخاب بهتری است.
توجه داشته باشید که لنز ۵۰ میلیمتر در دوربین فول فریم معادل لنز ۷۵ میلیمتر در دوربین دارای سنسور APS-C است.
همچنین می توانید از لنز‌های تله فوتو برای عکاسی پرتره استفاده نمایید به شرط این که فاصله کافی با سوژه داشته باشید؛ استفاده از لنز‌های تله همچنین باعث کاهش عمق میدان و محو شدن بک گراند سوژه می‌شود و تمرکز روی سوژه را بالا می‌برد.

۲. عدم وضوح چشم‌ها در عکاسی پرتره

عکاسی پرتره

 

به عنوان یک قانون کلی در عکاسی پرتره ، چشم‌های سوژه باید واضح باشند، به خصوص وقتی با دیافراگم باز عکاسی می‌کنید که باعث کاهش عمق میدان می‌شود.
کاهش عمق میدان (Depth Of Field) راه خوبی است برای هدایت نگاه و توجه بیننده به سوژه؛ و اگر در عکسی با عمق میدان کم، عمل فوکوس به درستی انجام نشده باشد این توجه به جایی غیر از سوژه جذب خواهد شد.
در مورد عکاسی پرتره همان طور که پیش‌تر اشاره شد، بهترین و تنها گزینه برای فوکوس، یکی از چشم هاست، نه بینی سوژه و نه هیچ نقطه دیگری.
اگر تا کنون از گزینه فوکوس خودکار دوربین (Auto Focus) استفاده می‌کردید وقت آن رسیده تا این مورد را خودتان به صورت دستی انجام دهید و یا از گزینه فوکوس اتوماتیک نقطه ای (One Point Auto Focus) استفاده نمایید، در این حالت شما نقطه فوکوس را روی چشم قرار می‌دهید و با فشار ناقص دکمه شاتر، دوربین، فوکوس را بر روی همان نقطه بصورت اتوماتیک انجام می‌دهد.
همچنین اگر سوژه حرکت ندارد، می‌توانید از فوکوس دستی استفاده نمایید. در این حالت بهتر است از نمایشگر دوربین (Live View) استفاده نمایید و حتما دوربین را روی سه پایه قرار دهید تا با حرکات ناخواسته دست و دوربین، سوژه در زمان ثبت عکس از فوکوس خارج نشود.
در حالت live view این امکان وجود دارد که قسمتی از تصویر را بزرگنمایی و به اصطلاح زوم کنید و از فوکوس بودن آن قسمت (چشم ها) مطمئن شوید.

۳. عمق میدان زیاد در عکاسی پرتره

 

 

اگر پس زمینه (BackGround) شلوغ و نامنظم باشد، توجه بیننده را از سوژه به سمت پس زمینه منحرف می کند. محدود کردن عمق میدان باعث جدا شدن سوژه از محیط اطراف می‌شود.
با انتخاب دیافراگم بازتر حتی اگر پس زمینه کاملا محو نشود، معمولا پرتره بهتری خواهید گرفت.
اگر با باز کردن دیافراگم هم به عمق میدان کم در حد انتظارتان دست پیدا نکردید، از سوژه بخواهید جلوتر آمده و فاصله اش با پس زمینه را زیاد کند. هر چه نسبت فاصله سوژه از پس زمینه به فاصله سوژه از دوربین بیشتر باشد، پس‌ زمینه محو تری (Blurred) خواهید داشت.
همچنین می توانید از لنز با فاصله کانونی بیشتر استفاده نمایید که در کاهش عمق میدان تاثیر مستقیم خواهد داشت، البته برای حفظ همین کادر و ترکیب بندی در فاصله کانونی‌های بیشتر، ناچارید از سوژه فاصله بیشتری داشته باشید.

 

۴. اشیا نامناسب اطراف یا پشت سر سوژه

 

یکی از اشتباهات رایج در عکاسی پرتره، عدم توجه کافی به پس زمینه است که در نهایت منجر به گرفتن عکس هایی که شامل درخت، تیر چراغ برق یا علایم راهنمایی رانندگی هستند آنهم درست پشت یا بالای سر سوژه می‌شود.
برای پرهیز از این اشتباه بهتر است دیافراگم تا حد امکان باز باشد تا با کمترین عمق میدان ممکن عکس ثبت شود و پس زمینه کاملا محو شود؛ البته گزینه دیگر، تغییر زاویه عکاسی و حذف اشیا ناخواسته از بک گراند است.

 

۵. عمق میدان بسیار کم در عکاسی پرتره

 

 

 

با وجود این که در عکاسی پرتره، انتخاب ما عمق میدان کم است، نباید عمق میدان در حدی کم باشد که سایر اجزای صورت از فوکوس خارج باشند. مثلا اگر با لنز ۸۵ میلیمتری و دیافراگم ۱.۸ بر روی چشم سوژه فوکوس کنیم، گوش های سوژه از فوکوس خارج خواهد بود.

این یعنی شما باید به شدت مراقب فوکوس باشید، و اگر نمی‌خواهید فقط چشمان سوژه در محدوده فوکوس باشد، بهتر است کمی دیافراگم را ببندید (یک یا دو استاپ).
حتما عکس ها را در اندازه‌ای که می‌خواهید آن‌ها را چاپ کنید یا از آن‌ها خروجی بگیرید، بررسی و بازبینی کنید، اگر از نمایشگر دوربین برای بازبینی استفاده می کنید، حتما به قدر کافی زوم کنید تا از درستی عمق میدان و همینطور نقطه فوکوس (چشم ها) مطمئن شوید.
تشخیص عمق میدان عکس در حالت نمایش بند انگشتی (thumbnail) و حالتی که از نمایشگر دوربین استفاده می کنید دشوار است، نقاط خارج از فوکوس در این ابعاد معمولا واضح و فوکوس به نظر می رسند و باعث به اشتباه افتادن عکاس می‌شوند.

۶. ارتفاع نامناسب دوربین در عکاسی پرتره

 

ارتفاع مناسب دوربین، با توجه به سوژه و محتوای عکس متغییر است؛ اما به عنوان یک اصل کلی اگر هم ارتفاع با چشم سوژه عکاسی کنید نتایج بهتری خواهید گرفت.
این یعنی در مورد کودکان باید زانو بزنید یا حتی آرنج خود را روی زمین قرار دهید تا با چشم کودک هم سطح شوید.
در عوض، اگر می خواهید عکسی فوری بگیرید که در آن نشان دهید چقدر کودک کوچک است، بهتر است از بالا عکاسی کنید.
اکثر عکاسان پرتره توصیه می‌کنند که دوربین پایین‌تر از چشمان سوژه قرار نگیرد، زیرا باعث بزرگی چانه و نمایش نامناسب سوراخ بینی می‌شود.
در گذشته، برای عکاسی از بانوان و کودکان اغلب دوربین کمی بالاتر از خط دید قرار می گرفت تا سوژه در عکس کمی به بالا نگاه کند. این کار باعث می‌شد سوژه جذاب تر به نظر برسد که البته این مورد امروزه رعایت نمی‌شود.

۷. سایه های تند و خشن در عکاسی پرتره

به جز موارد معدودی که سایه های قوی در عکس مفید است، در اکثر موارد باید سعی کنید سایه ها را نرم و محو نمایید و تا حد ممکن اثر آنها را از بین ببرید؛ به کمک پخش کننده های نوری (دیفیوزر – diffuser) و رفلکتور ها یا استفاده از منابع نوری گستره مثل Softbox و نور خورشید در هوای ابری.
اگر در نور خورشید عکاسی می‌کنید، می‌توانید برای سوژه خود دنبال مکانی سایه دار تر بگردید؛ یا یک دیفیوزر را بالای سر سوژه قرار دهید تا نور خورشید را پخش و نرم کند.
استفاده از فلش (ترجیحا غیر از فلش خود دوربین) هم می تواند کمک بسیاری کند؛ با پر کردن سایه ها و همین طور ایجاد درخشش در چشم سوژه، عکس بسیار قابل قبول تری خواهید داشت.
همچنین با استفاده از فلش، بک گراند عکس کمی تاریک تر می شود که برای تاکید بیشتر روی سوژه مفید است.

۸. قرمزی چشم ها (Red Eye) در عکاسی پرتره

 

یکی از خطرات عکاسی با فلش روی دوربین این است که، نور فلش با ورود به چشم سوژه و برخورد به شبکیه چشم، به صورت نور قرمز رنگی منعکس شده و با توجه به نزدیکی فلش به لنز، نور منعکس شده مستقیم وارد دوربین می‌شود و باعث ایجاد قرمزی چشم می‌شود.
می‌توانید از گزینه « فلش ضد قرمزی چشم ( Anti-redeye flash ) » در تنظیمات دوربین استفاده نمایید؛ در این حالت یکبار درست قبل از باز شدن شاتر، فلش زده می شود و بعد فلش اصلی زده خواهد شد؛ با این کار فلش اول کمی مردمک چشم سوژه را تنگ می‌کند و باعث می‌شود نور کمتری از داخل شبکیه چشم منعکس شده و به دوربین برسد. البته بهترین راه دوری از قرمزی چشم سوژه، ایجاد فاصله بین فلش و دوربین است.

 

۹. جزییات بیش از حد در عکاسی پرتره

 

زمانی که شما روی چشم سوژه فوکوس می‌کنید به این معنی نیست که می‌خواهید تمام جزییات پوستش را هم ثبت کنید! پس اگر عکس‌ها را فقط با فرمت JPEG ذخیره می‌کنید در گزینه تنظیمات رنگ به جای حالت استاندارد (Standard) یا تشدید شده (Vibrant) از حالت طبیعی (Natural یا Neutral) استفاده کنید، در غیر این صورت باعث اشباع شدن رنگ ها می‌شود، به خصوص رنگ قرمز؛ و همین باعث برجسته شدن جزییات پوست به خصوص جوش‌ها می‌شود.
البته بهتر است عکس ها را با بصورت RAW ذخیره کنید و بعدا تنظیمات رنگ آن ها را با دقت بیشتری کنترل کنید و تا حد امکان اشباع رنگ ( saturation ) را پایین نگه دارید (البته تا حدی که سوژه بیمار و رنگ پریده به نظر نرسد.)
همچنین بهتر است کمی وقت برای روتوش عکس‌های پرتره صرف کنید و لکه‌ها و جوش‌های پوست را پاک کنید.
با کم کردن مقدار شارپ بودن عکس (Sharpness) در تنظیمات دوربین و یا در ویرایش پس از عکاسی می‌توانید به کاهش جزییات نامطلوب عکس کمک کنید؛ اگر بتوانید از تغییر شارپنس موضعی استفاده کنید بهتر است زیرا می توانید جزییات پوست را کم کنید بدون اینکه از شفافیت چشم ها و مو کاسته شود.
البته نباید در روتوش عکس زیاده روی کرد تا حدی که پوست به صورت پلاستیکی و یک دست به نظر برسد، جوری که سوژه به سختی خود را در عکس بشناسد!

 

۱۰. فاصله بیش از حد از سوژه در عکاسی پرتره

 

 

یکی از رایج ترین اشتباهات تازه کار‌ها در عکاسی پرتره، دور بودن از سوژه و به اندازه کافی زوم نکردن است.
این کار در عکاسی پرتره در فضای باز، یعنی ایجاد یک فضای بسیار زیاد خالی اطراف سوژه با آسمانی عظیم و زمینی بسیار وسیع در بالا و پایین سوژه، در حالی که یک پرتره سر و شانه بسیار بهتر از این حالت خواهد بود.
البته اینطور نیست که پرتره تمام قد همیشه بد باشد، فقط به فکر و خلاقیت بیشتری نیاز دارد که معمولا صورت نمی‌گیرد و این عکس ها در عوض از دست دادن تمرکز روی سوژه و جزییات چیزی به جز تکرار و کلیشه ای شدن عکس به دست نمی‌آورند.
هر چند با نزدیک شدن به سوژه معمولا نتیجه بهتری حاصل می‌شود، اما باید از افراط در آن خودداری شود؛ وگرنه با ثبت یک پرتره شامل گردن و سر سوژه، فقط یک عکس پرسنلی ثبت می‌شود.

 

⭐️ مشاهده فروشگاه اینترنتی دوربین و لوازم عکاسی دیدنگار  ⭐️

 

ارسال نظر

*

code

آخرین رویدادها